Μία συνεργασία που ταράζει τα ήσυχα (;) νερά της μόδας
Η τελευταία επίσημη ανακοίνωση του οίκου Versace προκάλεσε χαρά και ανυπομονησία: η καμπάνια της σεζόν Φθινόπωρο/Χειμώνας 2016 φωτογραφήθηκε από τον Bruce Weber, τον φωτογράφο που ευθύνεται για κάποιες από τις πιο iconic στιγμές του ιταλικού fashion house. Παρά το γεγονός ότι η καλλιτεχνική τους συνύπαρξη υπήρξε τόσο δημιουργική και διήρκεσε εννέα χρόνια, από το 199ο έως το 1999, οι δρόμοι τους δεν είχαν συναντηθεί ξανά από τότε. Φέτος όμως είναι η χρονιά της επανένωσης και αυτή η καμπάνια ήταν η καλύτερη αφορμή.
Σε αυτήν πρωταγωνιστούν οι Gigi Hadid, Karlie Kloss και Dilone, σε μια σειρά από tableaux, κάποια real-life και κάποια φανταστικά, ένας συνδυασμός που απεικονίζει εξαιρετικά την συνάφεια και την φορεσιμότητα του σύγχρονου ενδύματος Versace σε όλες τις διαστάσεις της καθημερινότητας.
Η καμπάνια φωτογραφήθηκε στο Σικάγο και παρουσιάζει, σύμφωνα με το unisex ρεύμα της εποχής, τα ανδρικά και γυναικεία μαζί, ενώ περιλαμβάνει και κάποιες απεικονίσεις οικογενειακής ζωής που σίγουρα έχουν ενδιαφέρον. Τα videos που συνοδεύουν τις φωτογραφίες είναι επίσης σκηνοθετημένα από τον Weber, και το director’s cut θα κάνει πρεμιέρα στο σόου της ανδρικής συλλογής που θα πραγματοποιηθεί τον Ιούνιο στο Μιλάνο. Εδώ το καστ περιλαμβάνει καλλιτέχνες, όπως έναν τραγουδιστή, και κάποιους χορευτές, μοντέλα όπως ο Trevor Signorino, αλλά και καθημερινούς ήρωες, όπως έναν σωματοφύλακα.
Καταλαβαίνουμε ότι η Donatella Versace είναι ενθουσιασμένη όταν δηλώνει ότι “η φωτογραφία του Bruce Weber είναι βαθιά προσωπική και πλούσια, μια αντανάκλαση του κόσμου μέσα από τα δικά του μάτια. Ήταν απόλαυση για μένα το ότι μπήκα ξανά σε αυτόν τον κόσμο για αυτή την καμπάνια. Ο Bruce μου έδωσε πίσω την ιστορία μου”. Αλλά και ο Weber δεν στερείται ενθουσιασμού όταν αφηγείται την νέα τους συνάντηση: “Η Donatella ήταν πάντα λάτρης της περιπέτειας και δεν με αντιμετωπίζει απλώς σαν πρίγκιπα, μου φέρεται σαν να είμαι η οικογένειά τους, και βέβαια το συναίσθημα είναι αμοιβαίο, αλλά το πιο σημαντικό για μένα είναι ότι έπειτα από τόσα χρόνια μπορούμε ακόμη να γελάμε μαζί με κάτι αστείο”.
