Σε μια εποχή όπου η μόδα αναζητά μια επιστροφή σε πολιτισμικές αναφορές, η καμπάνια “The Pulse” του οίκου Rabanne επαναφέρει στο προσκήνιο την ισπανική κληρονομιά ως ζωντανή, σωματική εμπειρία. Επιστρέφοντας συμβολικά στις ισπανικές ρίζες του ιδρυτή Paco Rabanne, ο οίκος χτίζει μια αφήγηση που βασίζεται στον ρυθμό, στην κίνηση και στην ένταση που δημιουργείται ανάμεσα στους ανθρώπους.
Την ίδια στιγμή, οι φήμες που θέλουν τον Olivier Rousteing να έχει αναλάβει ήδη παρασκηνιακά τα ηνία του οίκου Rabanne, δημιουργούν μια επιπλέον αίσθηση προσμονής, δίνοντας στην καμπάνια “The Pulse” μια αίσθηση δημιουργικής αναδιαμόρφωσης.
Από το metallic futurism στην ένταση του flamenco
Στην καρδιά της καμπάνιας The Pulse βρίσκεται το flamenco, όχι όμως ως φολκλορική αναφορά, αλλά ως γλώσσα σώματος. Η Andalucía λειτουργεί σαν σκηνικό, αλλά και σαν παλμός. Μια περιοχή όπου το flamenco παρουσιάζεται ως κάτι σύγχρονο και απροσδόκητα φρέσκο για έναν luxury οίκο που μέχρι τώρα είχε ταυτιστεί περισσότερο με το metallic futurism παρά με την παράδοση.
Η Carmen Avilés και η δυναστεία Farruquito μεταφέρουν αυτή τη βαθιά πολιτισμική συνέχεια, ενώ γύρω τους μια νέα γενιά Ανδαλουσιανών καλλιτεχνών επαναπροσδιορίζει το είδος με πιο ωμό και σύγχρονο τρόπο. Ο ισπανικός οίκος συνδέει αυτή την ένταση με το ίδιο το dna του Paco Rabanne. Μεταλλικές επιφάνειες, ρούχα που αντανακλούν το φως, σιλουέτες που ενεργοποιούνται μόνο όταν κινούνται.
Ο παλμός, η μουσική & η ένταση πίσω από την The Pulse campaign
Η καμπάνια του οίκου Rabanne ξεκινά από μικρές τελετουργίες προετοιμασίας, το ντύσιμο, το μακιγιάζ, τις χειρονομίες πριν από τη βραδινή έξοδο και σταδιακά κορυφώνεται σχεδόν τελετουργικά, μέχρι το El Rocío, όπου η ατομική εμπειρία μετατρέπεται σε συλλογική έκσταση. Τα metallic στοιχεία, τα second-skin υφάσματα και οι φωτεινές αντανακλάσεις παραπέμπουν άμεσα στην κληρονομιά του οίκου Rabanne, ενώ η κινηματογραφική αφήγηση δίνει στην “The Pulse Campaign” μια σχεδόν αισθησιακή αμεσότητα.
Η μουσική του Yerai Cortés λειτουργεί σαν παλμός, ενώ η παρουσία του Mitch σπάει τη θεατρικότητα του φλαμένγκο με έναν τρόπο πιο αυθόρμητο και νεανικό. Η καμπάνια δεν κοιτά μόνο προς την ιστορία του brand, αλλά μοιάζει να δοκιμάζει και έναν νέο τρόπο αφήγησης. Λιγότερο glossy, περισσότερο πολιτισμικό, σχεδόν βιωματικό. Και αυτή ακριβώς είναι η δύναμή της. Δεν σε εντυπωσιάζει επειδή είναι θορυβώδης. Σε κρατά επειδή έχει παλμό.
Φωτογραφίες, Aitor Laspiur / Courtesy of Rabanne
Κείμενο, Πηνελόπη Ευγενιάδου, @penyevgeniadou
