Σε καταλαβαίνω, γυναίκα, γιατί έχω βρεθεί στη θέση σου. Δεν έχω ζήσει την ίδια ζωή με τη δική σου, αλλά έχω βιώσει το ίδιο συναίσθημα. Σε εκείνη τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο να είσαι παρούσα για όλους και να χάνεις λίγο από σένα. Στο χαμόγελο που βγαίνει σχεδόν αυτόματα, ενώ μέσα σου κουβαλάς σκέψεις που δεν βρίσκουν εύκολα λέξεις.
Σε βλέπω, όταν συνεχίζεις, όχι επειδή δεν κουράστηκες, αλλά επειδή έμαθες να προχωράς ακόμα και κουρασμένη, ακόμα και όταν δεν είσαι σίγουρη, ακόμα κι όταν αναρωτιέσαι αν αξίζει. Και θέλω να στο πω, όπως θα το έλεγα στον εαυτό μου, χωρίς υπερβολές: δεν χρειάζεται να γίνεις κάτι άλλο, για να σ’ αγαπήσουν. Φτάνει η μοναδικότητά σου. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύτιμη είναι!
Αυτό που είσαι, πριν σε ορίσουν
Είσαι γυναίκα, όχι επειδή έτσι σε έμαθαν, αλλά επειδή έτσι βίωσες τη ζωή. Επειδή έμαθες να αισθάνεσαι βαθιά, να παρατηρείς λεπτομέρειες, να καταλαβαίνεις πράγματα που δεν λέγονται. Κουβαλάς μνήμη, όχι μόνο προσωπική αλλά και συλλογική. Μνήμη από ρόλους που δεν διάλεξες πάντα, από ευθύνες που ανέλαβες χωρίς να σου ζητηθούν, από αντοχές που αναπτύχθηκαν, γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος.
Σου έμαθαν να είσαι προσεκτική. Να μη θυμώνεις πολύ, να μη ζητάς πολλά, να μη δείχνεις έντονα τι θέλεις. Σου έμαθαν ότι η ευαισθησία χρειάζεται έλεγχο κι ότι η αλήθεια λέγεται μόνο όταν δεν ενοχλεί. Κάπου εκεί άρχισες, ίσως ασυναίσθητα, να μαζεύεις τον εαυτό σου, να χαμηλώνεις τη φωνή σου, όχι γιατί δεν είχες τι να πεις, αλλά γιατί νόμιζες πως έτσι θα είναι πιο εύκολο για τους άλλους. Όμως, εγώ ξέρω, και ίσως το ξέρεις κι εσύ βαθιά μέσα σου, ότι δεν γεννήθηκες για να κάνεις τα πάντα εύκολα για τους άλλους. Γεννήθηκες, για να είσαι αληθινή γυναίκα.
Αυτό που μπορείς να γίνεις, χωρίς να προδώσεις τον εαυτό σου
Μπορείς να γίνεις η γυναίκα που δεν φοβάται να πει “μέχρι εδώ” και να το εννοεί. Η γυναίκα που δεν εξηγεί συνεχώς τον εαυτό της σε ανθρώπους που δεν έχουν διάθεση να ακούσουν. Η γυναίκα που σταματά να συγχέει την αγάπη με την αυτοθυσία και την κατανόηση με την ανοχή.
Μπορείς να γίνεις πιο ήρεμη με εσένα, όχι γιατί όλα λύθηκαν, αλλά γιατί έπαψες να σε πιέζεις να είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι. Να μη σε εγκαταλείπεις για να κρατήσεις σχέσεις, να μη σωπαίνεις για να μη χαλάσεις ισορροπίες, που έτσι κι αλλιώς δεν σε χωρούν. Γιατί η αγάπη που απαιτεί να μικρύνεις, δεν είναι αγάπη. Είναι χειραγώγηση.
Κάποιοι άντρες θα σε δουν ως ολόκληρη γυναίκα
Κάποιοι άντρες θα σε δουν επιφανειακά και θα σταθούν σε ό,τι τους βολεύει να δουν. Κάποιοι θα σε φοβηθούν, όχι επειδή είσαι υπερβολική, αλλά επειδή δεν μπορούν να σε ορίσουν. Και κάποιοι, λιγότεροι, αλλά ουσιαστικοί, θα σε δουν πραγματικά, όχι για να σε αλλάξουν, αλλά για να σταθούν απέναντί σου με σεβασμό.
Δεν χρειάζεται να σε βλέπουν όλοι. Δεν χρειάζεται να σε καταλαβαίνουν όλοι. Χρειάζεται μόνο να μη μικραίνεις εσύ για να γίνεις αποδεκτή ως γυναίκα. Ο άνθρωπος που αξίζει να σταθεί δίπλα σου δεν θα σου πάρει χώρο. Θα σου δώσει!
Αν μπορούσα να σου μιλήσω…
Θα σου έλεγα να μη γίνεις σκληρή, για να αντέξεις. Να μη χάσεις την ευαισθησία σου στο όνομα της επιβίωσης. Να μη φοβηθείς τη μοναξιά, περισσότερο από το να χαθείς μέσα σε λάθος ανθρώπους. Να θυμάσαι ποια είσαι, ακόμα κι όταν κάποιοι δεν αντέχουν να το δουν. Είσαι γυναίκα, όχι ως τίτλος, αλλά ως παρουσία. Κι αν αυτή την περίοδο νιώθεις κουρασμένη, πιο σιωπηλή, πιο επιφυλακτική, δεν σημαίνει ότι χάθηκες. Σημαίνει ότι μαθαίνεις να στέκεσαι πιο αληθινά. Και αυτό, όσο κι αν δεν φαίνεται, είναι δύναμη.
Δεν σου μιλάω, για να σε πείσω για την αξία σου. Αυτή την έχεις, ακόμη κι όταν δεν τη νιώθεις. Σου μιλάω γιατί ξέρω πόσο εύκολο είναι να ξεχαστείς μέσα σε ρόλους, μέσα σε σχέσεις, μέσα σε προσδοκίες που δεν ήταν ποτέ δικές σου.
Σου μιλάω γυναίκα, γιατί κι εγώ χρειάστηκε να θυμηθώ ποια είμαι, όχι μία φορά, αλλά πολλές. Και κάθε φορά ήταν πιο δύσκολο από την προηγούμενη, αλλά αν τα κατάφερα εγώ, μπορείς κι εσύ.
Αν κάτι θέλω περισσότερο να σου πω, αυτό δεν είναι μια συμβουλή. Θέλω να σου πω ότι δεν είσαι μόνη σε αυτό που νιώθεις. Ότι δεν είσαι υπερβολική, ούτε δύσκολη, ούτε λάθος. Ότι μπορείς να είσαι ευαίσθητη, χωρίς να είσαι αδύναμη, ότι μπορείς να είσαι δυνατή, χωρίς να γίνεσαι σκληρή, ότι μπορείς να είσαι παρούσα χωρίς να εξαφανίζεις τον εαυτό σου.
Και αν κάποια στιγμή αμφιβάλλεις, αν νιώσεις πως χάνεις το δρόμο σου, θυμήσου αυτό: Δεν ξεκίνησες τυχαία αυτή τη διαδρομή. Την ξεκίνησες, για να γίνεις, στο τέλος, μια σπουδαία, υπέροχη γυναίκα!
Κεντρική φωτογραφία, Jay Soundo
Kείμενο της Επικοινωνιολόγου και Certified Life & Business Coach Αφροδίτης Χόντου.
