Με αφετηρία την παραδοσιακή ξυλογλυπτική, ο Αμερικανός σχεδιαστής Julian Watts εργάζεται στο μεταίχμιο τέχνης και χρηστικού αντικειμένου, αναπτύσσοντας μια σύγχρονη γλώσσα που διερευνά τη σχέση σώματος, τοπίου και οικιακού χώρου. Σχεδιάζει από κουτάλια και μπολ έως έπιπλα και μεγάλης κλίμακας γλυπτά. Τα έργα του δεν είναι απλώς αντικείμενα, είναι μορφές που μοιάζουν να έχουν αναδυθεί οργανικά από το ίδιο το υλικό.
μελιά, πεύκο, έλατο, και άλλα), καθώς και ροζ και λευκή βαφή.
Julian Watts: “Ξεκινάω πάντα από την αφή”
Η βάση του Julian Watts βρίσκεται στο Alpine του Oregon, σε μια απομονωμένη αγροτική κοινότητα. Εκεί, μέσα σε πέντε στρέμματα γης με λιβάδια, λαχανόκηπο και έναν μικρό βάλτο περιτριγυρισμένο από φλαμουριές, ο δημιουργός έχει διαμορφώσει έναν τρόπο ζωής που τροφοδοτεί άμεσα τα έργα του. Συλλέγει ξύλα από τη γη γύρω του, γεμίζοντας τον αχυρώνα και το εργαστήριό του με κλαδιά, ρίζες και κομμάτια κορμών. Η συλλογή δεν είναι απλώς προπαρασκευαστικό στάδιο, αλλά μέρος της σκέψης του.
Η διαδικασία ξεκινά από την αφή. “Περπατώ καθημερινά ή κάθομαι κάτω από ένα δέντρο για να συνδεθώ με το περιβάλλον”, σημειώνει. “Το ξύλο δεν είναι μόνο οπτικό ερέθισμα. Το αγγίζω, το κουβαλώ, το παρατηρώ. Μέσα από αυτό συσσωρεύω ιδέες”. Στο εργαστήριο, δεν επιβάλλεται στο υλικό. Αντίθετα, το αφουγκράζεται και ακολουθεί τις φλέβες, τις κηλίδες, τους κόμπους, ακόμη και τις ατέλειες, αφήνοντας τη μορφή να προκύψει από τον ίδιο τον κορμό.
Χρησιμοποιώντας ηλεκτρικά και χειροκίνητα εργαλεία, αλλά και λεπτές τεχνικές λείανσης και φινιρίσματος, διατηρεί τη ζωντανή υφή του ξύλου. Οι καμπύλες των έργων του θυμίζουν ανθρώπινο σώμα, τοπιογραφία ή πηλό που μόλις έχει πλάσει το χέρι. το αποτέλεσμα είναι μορφές βιομορφικές, σχεδόν μυστικιστικές, και αντικείμενα που κινούνται ανάμεσα στο οικείο και το άγνωστο.
Η έννοια του “σπιτιού” αποτελεί σταθερό άξονα στη δουλειά του. Ξεκίνησε κατασκευάζοντας κουτάλια και μπολ, πέρασε στα έπιπλα και σταδιακά διεύρυνε το πεδίο του προς καθαρά γλυπτικές φόρμες. Για τον Watts, το σπίτι δεν είναι μόνο αρχιτεκτονική δομή. Μπορεί να είναι ένα σκεύος που κρατάμε στα χέρια, μια πλαγιά βουνού ή ο νυχτερινός ουρανός. Είναι μια εμπειρία εγγύτητας, μια σχέση σώματος και κόσμου.
Αυτό που καθιστά τη δουλειά του Julian Watts ιδιαίτερη είναι η ισορροπία ανάμεσα στο λειτουργικό και στο ποιητικό. Ένα μπολ μπορεί να χρησιμοποιηθεί, αλλά ταυτόχρονα λειτουργεί ως μικρογλυπτό. Ένα έπιπλο διατηρεί την πρακτικότητά του, ενώ μοιάζει να πάλλεται από εσωτερική ένταση. Tο ξύλο δεν «τιθασεύεται» πλήρως, αφήνεται να διατηρήσει τον χαρακτήρα του, σαν να συνεχίζει να αναπνέει.
Το έργο του Julian Watts έχει παρουσιαστεί διεθνώς, με ατομικές εκθέσεις σε σημαντικές γκαλερί στο Λονδίνο, τη νέα Υόρκη, το τόκιο και το Σαν Φρανσίσκο, ενώ έχει συμμετάσχει σε μεγάλες διοργανώσεις ντιζάιν και έχει εκθέσει σε θεσμούς όπως το Design Museum του Λονδίνου.
Ωστόσο, πέρα από τη διεθνή αναγνώριση, η ουσία της πρακτικής του παραμένει απλή: μια βαθιά, σχεδόν σωματική σχέση με το φυσικό τοπίο. Σε μια εποχή ψηφιακής επιτάχυνσης, ο Julian Watts επιμένει στη βραδύτητα, στην αφή και στη συνομιλία με το υλικό, επαναφέροντας την τέχνη σε μια πρωταρχική, ανθρώπινη κλίμακα.
Φωτογραφίες, Julian Watts Studio
Το άρθρο της Νταϊάνας Σαλεβουράκη δημοσιεύεται στο περιοδικό MAISON & DECORATION.
